what i talk about when i talk about running

ok, this is super strange. haruki murakami is among my favorite novelists (and the wind-up bird chronicle must be THE book for me) but this.... what the fuck!!! no interest whatsoever! i bought it the first day it came out, and although normally i devour murakami's novels in 3 or 4 days, i couldn't care less about his inner thoughts regarding discipline and marathons and running and more running and travelling around the world etc etc... you get the point.

the funny thing is that i initially thought that by getting into this book then probably i would feel a little bit guilty for my non-athletic lifestyle... but noooooo! in fact this book made me lead a murakami-excluding path for my next choices. i had to read dance dance dance to get the old spark back.

anyway, the cool thing remains that murakami started running after he turned 32, so i guess i can store more chocolates untill then.


  1. πωω θυμαμαι, στην ακμη τη μουρακαμανιας μου, ανακαλυψα και αυτον τον τιτλο σε duty free της ρωμης (στα αγγλικα) και αγορασα το βιβλιο αφενος προσδοκωντας μια γαματη αναγνωστικη εμπειρια, (μουρακαμι σε αεροδρομιο, φανηκε κουλ τοτε) αφετερου δραττοντας την ευκαιρια να αποδειξω στους υπολοιπους την αξιολογη ποστιλα του τυπου.
    χα. προσποιηθηκα, συγκεντρωθηκα, αλληθωρισα, βαρεθηκα, θα ρεζιλευομουν, αν μ ενοιαζε.
    το ποσοστο λιπους στο σωμα του χαρουκη τον οκτωβρη. ναι. και;
    δεν ξερω αν πειραζει που το σχολιο ειναι στα ελληνικα, δεν προσθετει κατι ουσιαστικο στα παραπανω εξαλλου, απλα πατ-πατ

  2. "Pain is inevitable,suffering is optional"

    to know Murakami san a bit better...